รักพ่อนะ

เนื่องในวาระโอกาสที่สำคัญยิ่งที่จะมาถึงนี้คือวัน " พ่อ" ผมจึงอยากเขียนบทความเกี่ยวกับพ่อไว้เป็นการระลึกถึงคุณท่าน และอาจเป็นบทเรียนหรือข้อคิดดีๆสำหรับหลายๆคนที่มีพ่ออยู่ หรือคิดจะทำอะไรเพื่อพ่อในวันสำคัญที่จะมาถึงนี้ จึงอยากเชิญชวนทุกท่านร่วมกันเขียนไว้ในกระดานธรรมไทยแห่งนี้ครับ

คำว่า " พ่อ" เป็นคำที่มีความหมายมาก อาจเป็นคำที่สอง หรือ คำแรกก็ได้ที่เราทุกคนพูดได้เมื่อลืมตาดูโลก พ่อของเรามีตั้งแต่ พ่อผู้ให้กำเนิดทางโลก พ่อผู้ให้กำเนิดทางธรรม และพ่อของแผ่นดิน และอีกหลายๆพ่อที่พวกเรายกย่องสรรเสริญว่ามีพระคุณกับเรา ขอเชิญทุกท่านร่วมเขียนบทความเกี่ยวกับพ่อ พ่ออย่างไหนก้ได้ครับ

พ่อของผม.....

เสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อผมเข้ามหาวิทยาลัยได้ปีที่สอง คือเมื่อ 22 ปีที่แล้วด้วยอายุ 50 ปีต้นๆด้วยเรื่องโรคตับแข็ง เนื่องจากท่านมีอาชีพรับราชการทหาร.... สังคมผู้ชายจึงดื่มสุรามาก และ เข้าสังคมบ่อย ท่านเริ่มมีอาการไม่ค่อยรู้สึกตัวตั้งแต่ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ (ผมไม่ทราบด้วยว่าท่านจะรู้ไหมว่าผมสอบได้ และทำความฝันของท่านเป็นจริง คือท่านอยากให้ผมเรียนแพทย์ แต่ผมอยากเป็นทหารเหมือนพ่อนะ)

ท่านจึงไม่มีโอกาสได้ชื่นชมและเห็นผมรับพระราชทานปริญญาบัตร ตอนท่านเสียชีวิต ผมกำลังสอบปลายภาคเลื่อนชั้นจากปี 2 ขึ้น ปี 3 พี่รหัสผมคนหนึ่งเก็บโทรเลขไว้ รอผมสอบเสร็จก่อน แล้วจึงยื่นให้ผม ผมจึงไม่มีโอกาสเห็นท่านในวาระสุดท้าย

ผมรีบกลับไปหาท่านเพื่อเคารพศพท่าน เมื่อเขาตั้งสวดได้คืนที่สองแล้ว ตอนนั้นผมทำได้ดีที่สุดคือบวชให้ท่านหรือบวชหน้าไฟเท่านั้นเองครับ ตอนนั้น.....ผมคิดว่านี่หรือ!!!คือรางวัลชีวิตที่ผมได้จากการมุมานะทำฝันของพ่อให้เป็นจริง

ตอนนี้พ่ออยู่ในโรงศพ...จะมีประโยชน์อะไรที่ผมจะเรียนต่อ จะสานฝันนั้นให้ใครชม....?????

ครับ....เอาคร่าวๆแค่นี้นะครับ ไว้รอท่านอื่นเล่าเรื่องบ้าง ทุกวันนี้ผมมีชีวิตอยู่ได้ ได้พบกัลยาณมิตรดีๆ ได้มีโอกาสศึกษาธรรมะของพระพุทธองค์ ได้เป็นพ่อคน มีลูกที่ต้องดูแลถึงสองคน ทราบความหมาย ความรักของผู้เป็นพ่อไว้อย่างชัดเจน ไม่เหมือนตอนเด็กๆ ที่บอกว่ารักพ่อ....แต่ก็กลัวพ่อ เพราะพ่อดุ พ่อตี พ่อว่า......เพราะอะไรในครั้งนั้น ทุกวันนี้ทราบคำตอบชัดเจน

ถ้าไม่มีพ่อ....ก็คงไม่มีวันนี้


ผมรักพ่อครับ.....